In 1914 kreeg Gaast de beschikking over een nieuw postkantoor, opgetrokken in het hart van het dorp zoals dat toen bestond. Het gebouw vervulde niet alleen een administratieve functie, maar was ook een vanzelfsprekend ontmoetingspunt in het dagelijkse dorpsleven.
In de jaren dertig veranderde de omgeving ingrijpend. De Dijksvaart werd verlegd, waardoor het postkantoor ineens direct aan het water kwam te liggen. De toegang tot het kantoor bevond zich links van het woongedeelte; wonen en werken gingen hier letterlijk hand in hand.
De sfeer was onmiskenbaar dorps en gemoedelijk. Wie geen postzegel in huis had, plakte eenvoudig een muntje op de envelop — een stille afspraak die door iedereen werd begrepen. Jarenlang stond hier bovendien de enige telefoon van Gaast. Een gesprek moest vooraf worden aangevraagd, waarna de telefoniste de verbinding handmatig tot stand bracht.
Rond 1967 kwam een einde aan deze functie. Het postkantoor werd opgeheven en Gaast werd administratief ondergebracht bij Makkum. Sindsdien heeft het gebouw zijn openbare rol verloren en doet het dienst als gezinswoning, een tastbare herinnering aan een tijd waarin het dorp nog volledig op zichzelf was aangewezen.
